“Waarom ik soms afhaak.” Josefiene vertelt over haar gehoorverlies

Wat betekent het voor mij om slechthorend te zijn?

Dat is voor goed horende mensen moeilijk om zich voor te stellen. Slechthorendheid is er altijd. Voor mij kosten gesprekken en sociale situaties veel energie. Luisteren vraagt inspanning – en soms zó veel, dat ik op een gegeven moment afhaak. Niet omdat ik niet geïnteresseerd ben. Niet omdat ik wil afhaken. Maar omdat het simpelweg te veel wordt. En zelfs met inspanning mis ik een heleboel van wat er wordt gezegd. Ik voel me soms een buitenstaander. En als ik 2 of 3 keer heb gevraagd of iemand iets wil herhalen, vraag ik het de vierde keer niet meer. Je wilt niet lastig gevonden worden. En dan doe ik soms maar alsof ik het wel versta. Begrip van mensen is vaak van korte duur.

Als twintiger ging ik wel uit. Ik dronk eigenlijk meer dan goed voor me was. Niet om te feesten, maar om iets op te vullen. Tijdens zo’n avond werd het me opeens te veel. Ik onttrok me van de mensen met wie ik was en vluchtte naar buiten. Dat moment was bepalend voor mij.
Ik was 22 toen ik besloot niet meer uit te gaan. Ik wilde voor mezelf kiezen. Sindsdien zoek ik balans – niet de perfecte balans (want die bestaat niet), maar een balans tussen:
● openstaan en mezelf beschermen
● meedoen en zeggen: “Dit is te veel”
● zelf oplossen en andere mensen niet belasten.

Ik vind dat wel heel jammer want ik houd van de kroeg en van gezelligheid. Gelukkig ben ik fotograaf en is mijn specialisme concertfotografie. Dat zorgt ervoor dat ik wel op de plekken kom die ik zo leuk vind. Maar ik hoef daar niet veel te praten. Ik ben aan het werk, ik fotografeer. Mensen vinden het bijzonder dat ik als slechthorende zo van muziek houd. Ik hoor de muziek natuurlijk anders dan een horende, maar daarom geniet ik er niet minder van.

Wat kun je doen in het contact met een slechthorende?

Als je met iemand praat die slechthorend is:
● wees geduldig;
● praat rustig en duidelijk;
● vermijd achtergrondgeluid als het kan;
● vraag: “Kun je me goed volgen?” of “Wil je even pauze?” “ Zullen we naar een ander plekje of naar buiten gaan?”

Hoe meer we delen, hoe beter

Als slechthorenden lopen we vaak tegen dezelfde dingen aan. Overprikkeling. Misverstanden. Het gevoel er niet helemaal bij te horen. Toch praten we er niet altijd over – uit gewoonte, uit zelfbescherming, of omdat we het al zo vaak hebben uitgelegd.
Maar juist door te delen wat we meemaken, maken we ruimte voor herkenning, erkenning, begrip en voor verandering.
Of het nou gaat om fade-out, luisteren in groepen, of je grenzen aangeven: Hoe meer wij onze verhalen delen, hoe beter we begrepen worden. En hoe minder we ons alleen voelen.